روز دل تنگی من با استادم

سعدی عزیزم

برادر بزرگوارم ، سعدی جان

دلواپسی هایت، از عطر کاکل کاج ها

تا زمزمه ی زلال حوضی پر از ماهی را در بغچه ای پیچیده ام و به باد می آویزم

شاید این تخت ها که قد کشیده اند وسعت شانه های زخمی مردمان روزگار را ،

شاید .... درخت می شدند

اگر شبی از بوستان تو ورق می خوردند و بی بوی نام، نان وزن به صبح می رسیدند.

شاید ...

این روزها نوشت 1 :
از بس که دلم تنگ شد ... ... ... آهنگ تار وجودم چنگ شد ! (اینم از اون مفردات بودا ! )

این روزها نوشت 2 :

به استادم پناه می برم از دست بعضی این آدم ها !